Gwendo in de pers

Uitzending Terzake (27/11/2009)

http://www.deredactie.be/permalink//1.642298

 

De laatste show (27/10/2009)

http://www.deredactie.be/permalink//1.624339

 

De keien van de wetstraat (23/10/2009)

http://www.deredactie.be/permalink//1.621638

 

Artikel in P-magazine:"De drie kandidaat-voorzitters van Open VLD"

>Klik hier om dit artikel te downloaden.

 

Artikel in Dag Allemaal: "Gwendolyn Rutten gaat resoluut voor het voorzitterschap van Open VLD"

>Klik hier om dit artikel te downloaden.

 

HLN (opinie Luc Van Der Kelen 28/11)
goed voor het hart

België heeft zijn imago in Europa hersteld. Dat is de conclusie die we kunnen stellen, nu we een tweede Europese topfunctie in de wacht hebben gesleept. Want laat daarover geen twijfel bestaan: Karel De Gucht heeft één van de drie topfuncties in de Commissie te pakken. Twee keer de Nederlanders te vlug af geweest. Niet dat dit nu wereldnieuws is, maar het doet goed te weten dat we niet uitgeteld zijn na zo'n lange stuurloosheid.

Meer nog dan Herman Van Rompuy, die in de luwte zal kunnen werken, zal De Gucht dadelijk moeten tonen wat hij waard is. Hij wordt nu de zegsman van de grootste handelsmacht met ruim 20% van de wereldhandel. Dat is een grote verantwoordelijkheid in een delicaat domein, waar wereldwijde akkoorden moeten worden gesloten. Net zoals Yves Leterme - ook één die graag zijn mening geeft - zal De Gucht op zijn lip moeten bijten, als hij wil slagen. Er zal veel geduld nodig zijn, doorzicht en sluwe handigheid om deze opdracht aan te kunnen.

Terwijl de 'oude' generatie een grote rol speelt binnen Europa, moet de nieuwe generatie de verslagen partij weer op de been krijgen. Voor Open Vld zijn de voorzittersverkiezingen zoveel als een wedergeboorte. In de partijlokalen wordt al twee weken gedebatteerd dat het een lieve lust is. Gisteren kon het brede publiek sterke kandidaten aan het werk zien, rechtstreeks op tv. De jonge Gwendolyn Rutten, de minst bekende maar met grote beleidservaring, liet een sterke, volwassen indruk na. Dat gold ook voor ene Alexander De Croo, ondanks zijn naam de minst 'naar het establishment klinkende' van de drie. Hij kreeg complimentjes voor zijn visie op de crisis van ene Geert Noels, toch een autoriteit ter zake. Rutten en De Croo zijn de nieuwe Vld. Als zij uiteindelijk elkaar steunen in een tweede ronde, zal Marino Keulen, de degelijkheid zelf, het moeilijk krijgen. Hij vertegenwoordigt de ervaring en dus de continuïteit van zijn partij, maar de vraag is of de achterban niet juist om vernieuwing vraagt na drie nederlagen. Over een of twee weken zal het geweten zijn. Maar zelden is een partijverkiezing in ons land zo open en zo spannend geweest.

 

Blauwe kameraden

Drie dagen op stap met de kandidaat-voorzitters van Open Vld

Blauwe kameraden

Vanaf vandaag tot 5 december kunnen de zowat 67.000 leden van Open Vld kiezen wie hun nieuwe voorzitter wordt. Tijdens een uitputtende debatmarathon doorheen Vlaanderen hengelen Marino Keulen, Gwendolyn Rutten en Alexander De Croo naar de gunst van de partijleden. De Morgen sprong op de blauwe verkiezingskaravaan en snoof de sfeer op van wat 'het begin van de wederopstanding van de partij' heet te zijn.

Door Thomas Mels / foto Thomas Vanhaute

Vier verkiezingen op rij verloren. Verscheurd door interne vetes en koude afrekeningen. Als beginnelingen gewipt uit de Vlaamse meerderheid, op federaal niveau geprangd tussen de 'rustige vastheid' van CD&V en het 'links gespuis' van de PS. Het palmares dat Open Vld haar leden dezer dagen voorlegt, oog niet bijzonder fraai. Het moet anders, en vooral beter.

Met die boodschap schuimen kandidaat-voorzitters Marino Keulen, Gwendolyn Rutten en Alexander De Croo het Vlaamse land af om henzelf en hun programma aan de Open Vld-militanten te slijten. Elk legt daarbij zijn eigen accenten. Keulen beroept zich op zijn meer dan 20 jaar politieke ervaring en vindt dat de nieuwe voorzitter het zich niet kan permitteren om leergeld te betalen. Rutten wil als jonge vrouw "verrassen" maar pleit wel voor een realistische, pragmatische aanpak. De Croo gaat er prat op de enige echt ongebonden kandidaat te zijn en dus het meest de nodige vernieuwing voor te staan.

Eén ding benadrukken ze alle drie: hoe goed ze het wel met elkaar kunnen vinden. "Bij Groen! vinden ze geen kandidaten en bij sp.a rollen ze vechtend over straat. Wij staan met maar liefst negen mensen klaar om de partij te leiden. En dat zonder ruzie te maken", klinkt het fier. "Dit is een feest voor de interne partijdemocratie en het begin van een omslag in de partij. Weg van de strategische spelletjes en de kilte uit het verleden. Deze verkiezingen brengen opnieuw nestwarmte in de partij." Voor de militanten, die de giftige campagne tussen Bart Somers en Jean-Marie Dedecker uit 2004 nog niet vergeten zijn, is de nieuwe aanpak inderdaad een verademing. Maar liberalen zouden geen liberalen zijn als ambitie en de onweerstaanbare drang om te winnen het gezellig onderonsje niet alsnog zouden verstoren. Voorlopig houden de kandidaten het echter braaf, stelden we vast.

Antwerpen,

dinsdag 24 november

Geen volkshuizen of parochiezalen bij Open Vld. Liberalen ontmoeten elkaar in de betere etablissementen. De Antwerpse partijafdeling blaast verzamelen in een chic trefpunt voor zakenlui in de haven. Strak in het pak, van de 70-jarige oud-PVV-militant tot het ambitieuze jonge LVSV-lid. Haren mooi gekamd, brylcream bij de een, wax bij de ander. De brede volkspartij waar menig liberale leider van droomde, zal de Open Vld wel nooit worden.

Op het podium de drie kandidaat-voorzitters, elk met een voor de gelegenheid aangepaste outfit. Van het marineblauwe giletje van Rutten (later op de week zal ze overschakelen op blauwe panty's) over het lichtblauwe hemd van De Croo tot de donkerblauwe stropdas van Marino Keulen. "We moeten weer trots zijn dat we liberaal zijn", is hun credo. En zoiets begint bij jezelf natuurlijk.

Het debat gaat vlot heen en weer. De Croo, die als enige geen enkele Antwerpenaar in zijn team telt, toont zich op dit 'vijandige terrein' erg alert en is er vaak als eerste bij om te antwoorden. Keulen blijft zijn rustige zelf. Toch oogst Rutten het vaakst spontaan applaus. "Vijf keer", zal haar running mate Dirk Van Mechelen achteraf fier preciseren. Zijn 'Gwendo' krijgt bij de poppoll na het debat ook bijna de helft van de 173 aanwezigen achter zich. Keulen moest het stellen met een derde van de stemmen, De Croo klokte af op 22 procent. "Ach, doe dezelfde oefening gisteren in Ardooie en je krijgt een heel ander resultaat." Toch vindt Van Mechelen dat Rutten het debat op klasse heeft gewonnen. De voormalige viceminister-president roept 'Thérèse' erbij om zijn stelling te staven. "Ze staat op beton", beaamt Thérèse Deshayes, voormalig hr-manager bij Unilever. Rutten krijgt ook steun uit onverwachte hoek. Karel Cop uit Niel, 70 jaar en al zijn hele leven partijmilitant, ziet een vrouw als voorzitter wel zitten. Ook Jean-Marie De Munck, met zijn 82 veruit de oudste aanwezige, vindt dat "we in de huidige omstandigheden een vrouw moeten aanduiden". Daar is de veel jongere Julie Lenders het niet mee eens. Ze heeft Rutten vanavond gewogen en "te licht bevonden". "De Croo heeft mij wel overtuigd", zegt ze in een hevige discussie met haar mannelijke collega's van Open Vld Boechout. Al geeft het gezelschap toe dat er buiten wat accenten weinig onderscheid is tussen de drie kandidaten. "In de Chinese communistische partij zijn er tegenwoordig meer verschillen dan in de liberale partij", lacht iemand.

Herentals,

woensdag 25 november

Van 't stad naar de stille Antwerpse Kempen. "Tsjevenland", zoals de Open Vld-leden deze streek zelf noemen. Hier heerst de CD&V en is het voor de liberalen knokken voor elke stem. In het debat veel aandacht voor de lokale partijwerking, dus. Al is debat een groot woord, met één micro en zonder professionele moderator is het meer een debiteren van de eigen programmapunten. Een format dat tafelspringers De Croo en Rutten minder ligt. Keulen blijft opnieuw zijn rustige zelve en somt zijn stokpaardjes nog eens op.

In de zaal ook Margriet Hermans, die in 2008 nog zelf meedong naar de voorzittershamer. Ze is verheugd met de drie kandidaten. "Jammer dat ze niet met zijn drieën een team vormen." Maar ze is vooral blij dat er aflossing komt aan de top van de partij. "Changement de décor, alsjeblieft!", verwoordt ze de roep om van onder de plak van het oude triumviraat Verhofstadt-Dewael-De Gucht te komen.

Die afkeer ten opzichte van de oude leiders is tijdens de debatten trouwens een weerkerend fenomeen. Alle kandidaten proberen er dan ook omstandig op te wijzen dat ze volledig onafhankelijk opereren. "Ze zitten in Europa en worden daar goed betaald. Ze zitten daar goed", zal een van hen een dag later zeggen.

brussel,

donderdag 26 november

Een heel ander publiek wacht het trio donderdagavond op in de Melsensstraat. De grote hal van het partijhoofdkwartier zit afgeladen vol met leden van Jong Vld. Met al dat jong geweld mag het vanavond wat spitanter.

En zie daar de eerste akkefietjes. Rutten verbetert ostentatief een zich versprekende De Croo, die even later Keulen op de kast jaagt met een sneer over zijn houding inzake B-H-V. Maar daar blijft het bij. Het is eens wat anders, drie ambitieuze liberalen die probleemloos door dezelfde deur kunnen.

Een partijmilitant:

In de Chinese communistische partij zijn er tegenwoordig meer verschillen dan bij de liberale.

 

 

De outsiders delen de lakens uit (28/11/2009)

Open VLD Hoe favoriet Marino Keulen de underdog werd — Vanaf vandaag kunnen de leden van Open VLD hun nieuwe voorzitter kiezen. De Standaard schuimde vijf debatten af en stelde vast dat de bekendste naam het niet onder de markt heeft tegen de beslagen Gwendolyn Rutten en de bevlogen Alexander De Croo.

Gent, Solidariteit voor het Gezin. De Pinte, Zaal Begonia. Oudenaarde, Abdij Maagdendale. Of Brussel, Melsensstraat. Vijftien debatten doen de drie kandidaat-voorzitters, die avond na avond Open VLD-leden overtuigen waarom zij de beste zijn. Drie keer drie kandidaten die naar de voorzittershamer dingen en voorgoed komaf moeten maken met de generatie Verhofstadt-Dewael-De Gucht, het doet de partij zichtbaar deugd. ‘Een ongekende luxe toch voor een partij in crisis', zegt Gwendolyn Rutten.

De leden zijn bezorgd. Een militant trekt Alexander De Croo aan de mouw: ‘Ga jij de VLD redden? Want nog een beetje en we mogen beginnen denken aan de kiesdrempel. De Croo neemt de vraag dankbaar aan en antwoordt met zijn ‘terug naar de donkerblauwe basis'.

Aandacht voor de basis, alledrie onderstrepen ze het – uiteraard – voor dit publiek, dat de basis is. ‘Yves Deswaene, de burgemeester van Lochristi, als running mate nemen, was een gouden zet. Hij is de basis, een blauwe burgemeester die voorbeeld kan staan voor de rest', zegt Keulen. Maar het ‘Lochristi-model', zoals Keulen hem zelf noemt, zal van weinig tel blijken in de debatten zelf. Elke keer krijgt Marino Keulen het moeilijk tegenover de twee anderen om het juk van het verleden van zich af te werpen. ‘Het lijkt wel alsof het slechtste wat je kan overkomen ervaring is', zegt Keulen enkele keren, niet geheel zonder frustratie.

Dat hij als oud-minister en oud-woordvoerder van Guy Verhofstadt voor de ‘VLD ancien régime' staat – tactische spelletjes en machismo – zetten Gwendolyn Rutten en Alexander De Croo graag in de verf. Daarvoor hoeven ze maar de steken op te rapen die Keulen laat vallen. Dat de partij niet echt een communicatieprobleem heeft en dat de leden voldoende inspraak krijgen, doet wenkbrauwen fronsen. ‘We weten toch allemaal hoe het ging? Hier in Zaal Begonia zijn heroïsche clantwisten uitgevochten', repliceert De Croo. Het geknik in de zaal geeft hem gelijk.

Keulen is de favoriet van een hoop parlementsleden en het partijkader. In het debat komt hij evenwel zelden uit het defensief. Hij moet zelfs overgaan tot bekentenissen: ‘In tijden van economische crisis pleiten voor een verdubbeling van de jobkorting, was ongepast en ongeloofwaardig. Dat neem ik op mij.'

Op één punt scoort Keulen wel: zijn communautaire ervaring. ‘Er komen moeilijke communautaire onderhandelingen aan. Dan kunnen we ons geen voorzitter permitteren die eerst een inlooptijd nodig heeft', zet hij de jonkies een hak.

Maar ervaring is niet genoeg. En die plaat van ervaring is snel grijsgedraaid. ‘Steek er een euro in, en hij stopt niet meer', merkt moderator Marc Vandelooverbosch fijntjes op. ‘U hebt kennelijk veel woorden nodig om uw punt te maken.'

Als we mogen afgaan op enkele polls, mag Keulen zich zelfs ernstig zorgen beginnen te maken. Na het debat in Antwerpen scoort een van de twee outsiders het sterkst:Gwendolyn Rutten overtuigt 46 procent van de toehoorders, Marino Keulen strandt op 30 procent en 24 procent kiest voor Alexander De Croo, de kandidaat zonder running mates uit Antwerpen.

's Anderendaags wordt het nog wat erger. Bij een voorafgaande stemtest kan Keulen nog 22 procent van de leden overtuigen, maar na het debat van Jong VLD in Brussel, donderdag, slinkt dat tot 12 procent. Rutten en De Croo halen elk 44 procent.

Het typeert het parcours dat de twee neofieten tot nu toe hebben afgelegd. Bijna altijd zij aan zij op de podia maken De Croo en Rutten het Keulen moeilijk. Soms keuvelend. Soms grapjes makend. Eén keer ligt Keulen in het midden van het bed, in De Pinte. Maar toen was De Croo ook vijftig minuten te laat en moest hij wel de enige overgebleven stoel innemen.

Dat Rutten en De Croo beiden de vernieuwing belichamen, maakt het soms moeilijk om zich van elkaar te onderscheiden. Voor Rutten mag de Open in VLD weg, voor De Croo hoeft dat niet. Voor De Croo moet de partij veel meer weer de sociaal-economische thema's – ‘onze corebusiness' – in de vitrine leggen, Rutten wil aandacht voor bredere thema's, zoals kinderopvang en ouderenzorg. Rutten valt De Croo aan op zijn running mates, De Croo pakt Rutten aan op haar ‘kracht van het realisme'.

Vaak liggen de verschillen in de details. En in de stijl. Cassant, zelfs arrogant, is wat sommige leden na het eerste optreden van Rutten opmerken. Dat beeld schaaft ze snel bij. De Croo raakt in zijn eerste debat dan weer moeilijk uit zijn woorden en komt traag op dreef. ‘Ik ben een diesel.'

De leden krijgen één week de tijd om te stemmen. Als één van de kandidaten volgende zaterdag 50 procent van de stemmen haalt, dan is hij of zij voorzitter. In het andere geval volgt een tweede ronde. Als het zo ver komt, steunt De Croo Rutten. De andere twee laten niet in hun kaarten kijken. Maar als er een tweede ronde komt, heeft de favoriet een probleem.

 

Alexander De Croo verkiest Rutten boven Keulen (do 26/11/2009)

Mocht het bij de voorzittersverkiezingen van Open VLD tot een tweede ronde komen tussen Gwendolyn Rutten en Marino Keulen, dan zou de derde kandidaat Alexander De Croo zich achter de kandidatuur van Rutten scharen.

Op 5 december kiezen de leden van Open VLD een nieuwe voorzitter, die interim-voorzitter Guy Verhofstadt moet opvolgen. Indien geen van de drie kandidaten een meerderheid haalt, volgt een tweede ronde met de twee sterkste kandidaten.

Tijdens een voorzittersdebat in Antwerpen lieten Gwendolyn Rutten noch Marino Keulen in hun kaarten kijken, toen ze de vraag voorgeschoteld kregen wie ze bij een eventuele tweede ronde zouden steunen.

Alexander De Croo wilde wel antwoorden. "Dan kies ik voor Gwendolyn, de overblijvende kandidaat die het meest voor verandering gaat", staat in de krant De Morgen te lezen.

 

 

ALLE 5 FAVORIET: Gwendolyn Rutten (14/11/2009)

'Als een explosie van smaken, zo smaken de gerechten in Bartholomeus. Het levensverhaal van chef-kok Bart De Smit, die ik niet persoonlijk ken, spreekt me enorm aan. Zonder koksopleiding begon hij op zijn 23ste in de horeca en hij stampte zijn klassezaak eigenhandig uit de grond. Zijn keuken staat bol van de creativiteit en in elk gerecht proef je de kwaliteit en het respect voor de ingrediënten. Ongelooflijk knap.

'Bartholomeus, Zeedijk 267, 8301 Heist-aan-Zee, 050/51.75.76,www.restaurantbartholomeus.be

'Als ik tot laat en met een lege maag gewerkt heb, haal ik soms een pakje friet bij Bekke Frit. Met zijn 75 jaar is Albert of 'Bekke' waarschijnlijk een van de oudste frituuruitbaters van Vlaanderen. Terwijl hij de beste frieten bakt, slaat hij graag een praatje.Vier jaar geleden ging hij met pensioen, maar op aandringen van zijn klanten nam hij zijn stiel al snel weer op.'

Bekke Frit, Diestsesteenweg 348, 3202 Rillaar, 016/50.04.65

'Voor de authentieke Japanse keuken ben je bij Samourai aan het juiste adres. Ik ga er vaak lunchen. De maaltijden zijn heel licht, zodat je achteraf nog efficiënt kunt werken. Hoewel de bediening snel gebeurt, kan ik er toch even tot rust komen. Ik bestel er meestal een portie sushi en sasihimi. Ongelooflijk lekker, maar best duur.'

Samourai, Wolvengracht 28, 1000 Brussel, 02/217.56.39

'Ik kan enorm genieten van een fikse wandeling op het strand. Niets is heerlijker dan samen met de kinderen uitwaaien, gevolgd door een garnaalkroket en een fris slaatje. De Coqisserie in De Haan is daarvoor onze vaste stek. In de zomer ontbijten we er ook graag uitgebreid op het terras.'

De Coqisserie, Koninklijke Baan 29, 8420 De Haan, 059/43.00.43,www.decoqisserie.be

'Ik ben geen grote vleeseter, maar zo nu en dan kan een lekkere steak me echt smaken. Voorwaarde is dat het vlees van topkwaliteit is en op vakkundige wijze gebakken wordt. In Ter Bogaerde proef en voel je dat de kok zijn hart en ziel legt in alles wat hij bereidt.'

Restaurant Ter Bogaerde, Bogaardenstraat 22, 3200 Aarschot, 016/60.67.87,www.terbogaerde.be

 

‘Ik begrijp niet waarom we bang moeten zijn voor quota' (13/11/2009)

BRUSSEL - Ook Gwendolyn Rutten, kandidaat-voorzitter bij Open VLD, pleit voor quota voor vrouwen. In ‘overheidsgerelateerde' bedrijven.

Van onze redacteur

Een duidelijke winnaar leverde het eerste voorzittersdebat bij Open VLD, eergisteren in Gent, niet op. Maar kandidateGwendolyn Rutten ging achteraf wel over de lippen. Dat had ze niet alleen aan haar debaterstalent te danken, maar ook aan enkele opmerkelijke standpunten. Over quota voor vrouwen aan de top van bedrijven, bijvoorbeeld.

‘Elke liberaal moet tegen quota zijn. Ik ben ervan overtuigd dat daarover binnen de partij voor honderd procent een draagvlak bestaat', zei Marino Keulen. Maar dat was buiten Rutten gerekend. ‘Sorry, Marino, maar daar ben ik het niet mee eens.'

Rutten wil niet zo ver gaan als de senatrice Sabine De Bethune (CD&V), die pleit voor quota voor vrouwen in de raden van bestuur van beursgenoteerde bedrijven (DS 10 november). ‘Ik vind niet dat de overheid zich met het beleid van privébedrijven moet bemoeien. Een bedrijf dat nauwelijks vrouwen telt, kun je ook niet verplichten om een vrouw kunstmatig aan de leiding te plaatsen.'

‘Maar in overheidsgerelateerde bedrijven kan er nog heel wat veranderen. Op Vlaams niveau wordt al de een-op-drieregel gehanteerd. Laten we dat ook op het federale niveau doen. Ik denk aan De Post, Belgacom. Maar ook aan de top van de magistratuur. Die quota moeten realistisch zijn. Laten we beginnen met 20 of 30 procent vrouwen in de raden van bestuur. Leg dat decretaal vast, maar zet er een einddatum op, bijvoorbeeld vijf jaar. Die tijd kunnen we benutten om het systeem wetenschappelijk te onderzoeken en te evalueren.'

‘De Nederlandse auteur Marike Stellinga zei onlangs dat er geen vrouwen aan de top van het bedrijfsleven zitten omdat ze niet willen. Maar de realiteit is niet zwart-wit', zegt Rutten. ‘Natuurlijk moet je er iets voor overhebben. Als je halftijds werkt of elke dag om vier uur naar huis wilt, zul je nooit tot de top doorstoten. Maar het is niet alleen een kwestie van niet willen. Heel wat vrouwen hebben het gevoel dat ze niet verder kúnnen. Hoe verklaar je anders dat er meer meisjes aan de universiteit afstuderen en betere resultaten halen, maar dat daar na enkele jaren op de arbeidsmarkt niets meer van te merken valt?'

Met haar pleidooi voor ‘realistische quota' begeeft Rutten zich op glad ijs. Liberalen hebben er altijd huiverachtig tegenover gestaan. ‘Maar ik begrijp niet waarom we daarvoor bang moeten zijn. Met mijn mening sta ik ook niet alleen', zegt Rutten. ‘Op congressen is dit altijd voorwerp van heroïsche debatten. Er loopt ook een rare scheidingslijn door de partij. Niet alle mannen zijn tegenstander van quota. En niet alle vrouwen zijn voorstander.'

‘Het liberale principe is dat je geen etiket op mensen mag kleven, omdat je hen zo in een doelgroep duwt, en dat je abstractie zou moeten maken van het onderscheid man-vrouw. Theoretisch is dat ook juist. Maar we praten al jaren over gelijke kansen. Vandaag stellen we vast dat die alleen niet voldoende zijn.'

‘Ben ik dan een slechte liberaal? Nee', zegt Rutten. ‘Het valt perfect te verdedigen dat iedereen gelijke kansen moet krijgen. Maar als die er niet zijn, moet je die ongelijkheid ook rechtvaardig kunnen wegwerken. Sommige vrouwen hebben een duwtje in de rug nodig om aan de top te raken.'

 

Open VLD houdt eerste debat met kandidaten (11/11/2009)

In Gent is het eerste grote debat gehouden tussen de drie kandidaat-voorzitters van Open VLD. Ruim 150 partijleden waren opgedaagd om het open debat aan te gaan met de jonge kandidaten die Open VLD een nieuwe richting willen uitsturen.

Als grootste kanshebster wordt Gwendolyn Rutten (foto) getipt. Die weigert de voorbije generatie Verhofstadt-De Gucht bij het oud vuil te zetten, wel eist ze een degelijke partijorganisatie.

Oud-minister Marino Keulen "wil verenigen" en wil geen "schoonmoeder" zijn als hij voorzitter wordt. Alexander De Croo benadrukt dan weer zijn ondernemerschap en de "continuïteit van het liberalisme". Hij wil ook de lokale werking stimuleren.

Het debat leverde geen duidelijke winnaar op. Vanaf december kunnen alle partijleden elektronisch stemmen. Intussen zullen er nog een dozijn debatten plaatsvinden.

 

De Gucht vindt Rutten beste voorzitter Open Vld

Volgens Karel De Gucht is Gwendolyn Rutten het meest geschikt om Open Vld te gaan leiden. Dat zegt de Europese Commissaris en gewezen partijvoorzitter zaterdag in een interview met de Coreliokranten. De Gucht is ook niet mals voor de kritiek die partijgenoten nu uiten op het triumviraat Verhofstadt-De Gucht-Dewael.

Drie trio's
De Vlaamse liberalen kiezen de komende weken een nieuwe voorzitter. Ze hebben de keuze uit drie trio's, geleid door Marino Keulen, Alexander De Croo en Gwendolyn Rutten. Rutten wordt tot het kamp-De Gucht gerekend, maar wil daar zelf niet van horen. De De Guchts scharen zich echter openlijk achter haar. Jean-Jacques deed dat eerder al en vandaag doet Karel De Gucht hetzelfde.

Jong, maar ervaren
"Persoonlijk denk ik dat Gwendolyn Rutten het meest geschikt is op dit ogenblik. Jong, maar veel ervaring in het politieke bedrijf. Een vrouw met een ruggengraat. En ook: het zou goed zijn dat de VLD nog eens geleid wordt door een vrouw", stelt de Berlarenaar. Hij voegt er wel aan toe dat de programma's van de drie kandidaten sterk overlappen.

Kritiek op triumviraat
De Gucht heeft het niet begrepen op de felle kritiek die sommige kandidaten - lees Alexander De Croo en Vincent Van Quickenborne - uitten op de vorige generatie bij Open Vld. "De gedachte dat diegene die zich het hardste afzet tegen de vorige generatie, de meeste kans op succes heeft, is een compleet idiote gedachte. Maar dat zal wel deel uitmaken van een reinigingsproces, zeker? ". De Gucht wijst erop dat hij bij de verkiezingen voor het partijbestuur én de verkiezingen van juni veel meer stemmen haalde dan "sommige mensen die nu kritiek hebben".

Mea culpa Verhofstadt
De Gucht laat ook nog verstaan dat hij zich niet aangesproken voelt door de mea culpa die Guy Verhofstadt enkele weken geleden sloeg en dat hij zijn analyse van de verkiezingsnederlaag niet deelt. Volgens de Europese Commissaris is Open Vld voor een deel afgerekend op de financiële crisis en voor een ander deel omdat zijn partij de enige was die durfde zeggen wat er moest gebeuren, maar daarin niet werd gevolgd.

Stemmentrekkers
"In zo'n negatieve context heb je absolute stemmentrekkers nodig om dat te repareren. En die hadden we niet in Vlaanderen. De Europese lijsttrekker (Verhofstadt, nvdr) is doelbewust weggebleven uit dat gebakkelei. Omdat hij ook wel wist dat daar het politieke en electorale risico lag. Dat zijn de echte redenen voor onze verkiezingsnederlaag, en al de rest is quatsch".

Gwendolyn Rutten (34) acht haar moment gekomen om voorzitter van Open VLD te worden.

'ER IS NOOD AAN EEN NIEUW GEZICHT. EN DAT BEN IK'

NVT - Gwendolyn Rutten is voorlopig de enige kandidaat om Open VLD te leiden. Ze plant daarmee een reuzensprong van achter de schermen, waar ze als kabinetschef werkte, naar een plek voor het voetlicht. Het is tijd voor een stijlbreuk, vindt ze. 'Het mag allemaal weer authentieker.'

Gwendolyn Rutten (34) zegt van zichzelf dat ze weet wat ze wil. In haar geval betekent dat: partijvoorzitter worden. Ze spreekt die ambitie uit op een moment dat de kiezers bij bosjes naar de concurrentie overlopen. Maar dat hoeft geen nadeel te zijn voor een nieuwe voorzitter. Ook Steve Stevaert belandde aan de top van de SP.A toen de partij op een dieptepunt zat. Rutten: 'We zitten op een kantelmoment nu we vierhonderdduizend kiezers en vier verkiezingen op rij verloren hebben. We moeten dus een streep trekken onder het verleden. Met een nieuwe gezicht, en dat ben ik.'

De vraag is natuurlijk: hoe doe je dat als de partij op de rand van het ravijn balanceert?

Gwendolyn Rutten: 'We moeten vertrekken van de realiteit en van de mensen zelf. Liberalisme betekent voor mij dat je mensen kansen geeft. De tijd van de grote verhalen is voorbij. Soms moet je de dingen durven te zeggen zoals ze zijn, en dan oplossingen zoeken. Iedereen droomt van een modelstaat. Maar moeten we die dan ook meteen uitroepen, zelfs al is hij onhaalbaar? Begin gewoon met stap één, want we gaan niet de hele wereld in één keer veranderen.'

'De kracht van realisme. Dat is de baselinedie ik ga gebruiken tijdens de campagne en erna. Het heeft geen zin om de revolutie uit te roepen. We moeten weer voeling krijg met wat leeft, met de echte problemen. Want de jongste jaren kampten we niet alleen met onverschilligheid, we werden ook ongeloofwaardig. Ook omdat we onszelf hebben verloren in tactische spelletjes en intern geruzie.'

Uw realisme zal Guy Verhofstadt, voluntarist nummer één, als een vloek in de oren klinken. Rekent u nu af met zijn generatie?

'Guy Verhofstadt heeft de partij naar een niveau getild waar we nooit over hadden durven dromen. Hij was de juiste man op het juiste moment. Voor zijn politieke aanpak is er nog altijd veel ruimte in Europa, waar het nog steeds over de grote verhalen gaat. Maar vandaag leven we in het jaar 2009, en niet meer in 1999. Het lukt niet meer om utopia heruit te vinden.'

De tijd van de burgermanifesten is definitief voorbij?

'De burgermanifesten verdienen zeker hun plaats in de geschiedenis. Maar de economische crisis heeft de wereld hertekend. Het siert Verhofstadt dat hij zelf ook die analyse maakt. Verhofstadt, Karel De Gucht en Patrick Dewael zullen altijd een belangrijke rol spelen in onze partij. Maar niet wat de dagelijkse leiding betreft. Het is nu aan de jonge mensen.'

Waarom zou u eigenlijk de meest geschikte persoon zijn om die partij uit het dal te trekken?

(Aarzelt lang) 'Ik ben een vrouw, ja ja. En een liberaal. Ik laat een ander gezicht zien, ik weet heel goed waar ik voor sta en waar ik mee bezig ben. Nu het moment voor een kentering er is, heb ik het gevoel dat alles klopt voor mij. Zozeer zelfs dat ik er een topjob op het kabinet van Karel De Gucht op de Europese Commissie voor laat staan.'

Maar heeft u ook de electorale slagkracht?

'Dat hoeft niet. Ik moet op de eerste plek de equipe op het veld zetten en die laten samenspelen. Een voorzitter hoeft niet het grote stemmenkanon te zijn, toch niet bij haar aantreden. Als je aan de job begint, moet je de ploeg doen draaien en een nieuw elan geven. Al geef ik grif toe dat je populariteit moet groeien.'

U wil meer een Marianne Thyssen zijn dan een Guy Verhofstadt?

(Fel) 'Absoluut niet. Ik wil ook een nieuw verhaal vertellen, weg van onze core business en weg van het louter financieel-economische verhaal. Toen liberalen in het verleden over ouderenzorg en vergrijzing spraken, herleidden we dat tot langer werken. Maar dat is een zoveel rijker verhaal. Kan ik bijvoorbeeld een plek in een rusthuis vinden, en kan ik dat betalen? Het gaat over waardig ouder worden. De mensen verwachten dat de politiek daar een oplossing voor vindt.'

Bij Groen! vonden ze geen vrouwen die voorzitter wilden worden. Die zegden een gezin te hebben, en dus geen tijd. Geldt dat dan niet voor u, toch ook een jonge moeder van twee?

'Het is zeker niet makkelijk. Ik heb de voorbije tien jaar een carrière opgebouwd en dat gecombineerd met de zorg voor twee kinderen, een meisje van zes intussen en een jongen van vijf. Dat is verdorie keihard werken. Zonder mijn man, mijn ouders en schoonouders was me dat nooit gelukt. De voorbije jaren vertrok ik om zes uur 's ochtends thuis en was ik pas om tien uur 's avonds weer terug. Ik weet wat me te wachten staat. En voor dat probleem bestaat helaas geen wonderoplossing.'

'Nu is mijn gezin het allerbelangrijkste voor me, maar ik doe ook zielsgraag aan politiek. En als je carrière wil maken, moet je daar iets voor over hebben. Met halftijds werken bouw je geen topcarrière uit. Dat is een illusie. Het is net zo onzinnig te beweren dat je daarvoor je kinderen moet verwaarlozen. De waarheid ligt in het midden. Via de politiek kunnen we trouwens proberen de combinatie makkelijker te maken, door bijvoorbeeld de uitbouw van de kinderopvang.'

Verwacht u dat ze het u de komende maanden extra hard zullen maken omdat u een vrouw bent?

(Verwonderd) 'Nee. Waarom?'

Om de simpele reden dat er veel seksisme heerst in de Wetstraat, en zeker in uw eigen partij.

'Ik ben het daar niet mee eens. Ik ga uit van mijn eigen sterkte. En wie echt liberaal is, zal mij geen etiket opkleven. Natuurlijk ben ik een vrouw. Maar mag dat even? We leven in het jaar 2009. In de persoonlijke contacten merk ik trouwens weinig machismo. Als je je dossier kent en het met ruggengraat verdedigt, speelt dat niet. Natuurlijk ontsnapt ook Open VLD niet aan een zekere machocultuur. Maar dat hangt vooral samen met macht. Wellicht noemen ze mij daarom ook wel eens een macha.'

Denkt u dat Caroline Gennez even vaak het verwijt had gekregen dat ze aan Steve Stevaerts handje loopt als ze een man was geweest? 'Zij is in een bepaalde rol naar voren geschoven door haar voorgangers. Dat zat al bij het begin fout. Als man had ze net dezelfde problemen gehad.'

Zult u uw eigen ding kunnen doen, zonder de bemoeienissen van Verhofstadt, De Gucht en Dewael? Sommige partijleden beschouwen u als een zetbaas van Karel De Gucht, die uw politieke carrière lanceerde.

'Dat soort kwaadwillige uitspraken hebben er in het verleden toe geleid dat we vier verkiezingen verloren hebben. Aan die mensen zeg ik: doe dat niet meer. Los daarvan zal het aan de partijleden zijn om me te legitimeren. Als ze een breuk met het verleden willen, moeten ze dat signaal heel duidelijk geven. Want ik wil de dagelijkse leiding met een nieuw team in handen nemen.'

Onder anderen met Dirk Van Mechelen als running mate. Bent u niet bang dat hij het imago meezeult van de man die verkiezingen verloren heeft?

'Dirk heeft na 7 juni een fase in zijn carrière afgesloten. Hij is tien jaar lang minister geweest en stelt zich nu ten dienste van de nieuwe generatie. Ons project is wel nieuw, maar het hoeft daarom nog geen zottigheid te worden. Daarin speelt Dirk een essentiële rol. En trouwens: niet hij heeft de verkiezingen verloren. Dat hebben we met z'n allen gedaan. Daarom dat ik nu volop wil gaan voor een verhaal van ernst, eenheid, diversiteit en inhoud.'

Ernst en inhoud? Betekent dat ook dat het einde van de spin doctors in uw partij nabij is?

'Als politiek een stiel is, moeten politici die zelf verkopen. Waarom zou daar een filter tussen moeten? Het mag allemaal weer authentieker van mij. Welke zin hebben discussies over het woordopen in de naam van onze partij? Zo bestrijd je alleen de symptomen en pak je de problemen niet aan. Ik heb het nog altijd over de VLD, met de klemtoon op liberaal en democratisch.'

De LD dus? Die niet meer Vlaams is? 'Wij zijn Vlamingen, dat is nogal evident. Ik ben hoegenaamd niet bang van een identiteit. Maar kunnen we daar alstublieft volwassen mee omspringen? Het debat is vaak te puberaal. Men voelt zich onzeker en is snel op de tenen getrapt. Ik daarentegen heb geen enkel complex. Ik ben Vlaamse, Belg en Europeaan.'

Zou u ooit opdraven in een spelprogramma?

'Politiek is een vak, geen spel. Wek dan ook niet de indruk dat het een spel is. Mij zul je niet in een spelprogramma zien. (Aarzelt). Maar zeg nooit nooit. Je kunt niet aan politiek doen en onbekend zijn. Maar dan wil ik het waardig doen. Ik wil geen rol spelen. Ik zou me trouwens niet goed voelen als ik me anders moest voordoen dan ik ben.'

Is dat de Geert Bourgeois in u die spreekt?

(Lacht) 'Nee, nu noemen jullie een van de allerlaatste mensen met wie ik mezelf wil vergelijken. Ik vind Bourgeois juist niét ernstig. Als hij gif spuwt naar Clouseau, is dat niet ernstig. Als hij het land op zijn kop wil zetten omdat er een verkeerde vlag aan een gebouw hangt, is dat niet ernstig. Als ik het had over het puberale van de communautaire discussies, ging dat ook over Bourgeois.'

Stel dat het u lukt om voorzitter te worden. Wat is dan uw grootste uitdaging?

'De verkiezingen van 2012.'

En niet die van 2011?

'De verkiezingen van 2011 worden een kantelmoment voor het land. Maar ik wil niemand wijsmaken dat we de problemen snel gaan oplossen. Ik ben Sinterklaas niet. Nu moeten we de brug slaan naar de basis en de structuren van de partij aanpakken. Daarom zijn de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 veel belangrijker.'

Wat doet u als het u niet lukt?

'Dan heb ik het tenminste geprobeerd. En het zou geen ramp zijn. In deze tijden van economische crisis worden andere mensen met veel vreselijker zaken geconfronteerd. Ik ben gezond, verstandig en wil werken. Niemand hoeft zich zorgen om mij te maken. Ik val wel op mijn poten.'

 

Wordt Open VLD straks weer gewoon VLD? (04/11/2009)

Als Gwendolyn Rutten de nieuwe voorzitter van de Vlaamse Liberalen en Democraten wordt, zou de "Open" in de naam van haar partij wel eens kunnen sneuvelen. Dat zei ze vandaag bij de voorstelling van haar "verkiezingsprogramma".

De VLD veranderde haar naam in de aanloop naar de federale verkiezingen van 2007 in Open VLD. Het adjectief verwees naar het vierde burgermanifest over de open samenleving dat toenmalig premier Guy Verhofstadt enkele maanden voordien had neergepend.

"Het was niet slecht gekozen, maar het voegt niets toe", stelt Rutten nu. "Als we het zouden gebruiken omdat we bang zijn anders als gesloten ervaren te worden, dan klopt er iets niet." De klemtoon moet volgens Rutten op "Liberalen" en "Democraten" liggen. Liberaal zijn en open zijn, zijn wat haar betreft synoniemen.

Haar tegenkandidaat Alexander De Croo zit min of meer op dezelfde golflengte. "Dit is nu geen prioriteit en moet geen thema in de campagne worden", aldus De Croo. "Maar het bijvoeglijk naamwoord Open is iets uit de campagne van 2007, maar brengt nu niets meer bij."

De derde kandidaat, Marino Keulen, is het daar niet mee eens. "Het bevestigt wat we zijn. Het staat voor een open blik naar de wereld en voor een verhaal van kansen", vindt hij.